آدم هاي ساكت

از نبرد سنگ و تيشه خسته بود و مي گذشت


تيشه فرهاد را بشكسته بود و مي گذشت


من چه دل باريده بودم، او چه نم نم! او چه خيس!


زير باران، دست از من شسته بود و مي گذشت


"ضرب" باران، رد پاي خيس او را "مي نواخت"


او ولي از "چنگ" باران رسته بود و مي گذشت


او سرا"پا" مي گذشت ومي گذشت و ميگذشت


من دلم، او كوله بارش بسته بود و مي گذشت




.......... شعر مهدي جابري





وسيع باش،

و تنها،

و سر به زير،

و سخت.
.